AppleMT5

ไดอารี่งานซันแดนซ์ของลินด์เซย์ โลฮาน

Lindsay Lohan
Photo: Charlie Gallay/Getty Images

วันที่ 23 มกราคม 2ทุ่ม

นี่เป็นคืนสุดท้ายของฉันที่ซันแดนซ์ ฉันพยายามจะทำอะไรๆ ให้ได้มากที่สุด กำหนดการของฉันแน่นปึ้ก แต่ฉันคำนวณได้ว่าฉันดูหนังทัน 2 เรื่อง คืนนี้มีหนังออกฉายครั้งแรกอย่างเรื่อง Angel-A

4 ทุ่ม 25

หลังจากดูหนังจบ สรุปได้ว่า น่ารักดีนะ นิยายของเทวดาและมนุษย์ที่จุดจบของชีวิต แล้วฉันก็รีบบึ่งไปที่ปาร์ค ซิตี้เพื่อจะดูหนังอีกเรื่อง หลังจากหลงไปหลงมาอยู่สองสามรอบ ก็พบว่าตัวเองอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ ตอนนั้นก็คิดซะแล้วว่าคงต้องนอนตายอยู่กลางถนนอันหนาวเหน็บในยูทาห์

4 ทุ่ม 34

และปาฏิหารย์ก็เกิด ฉันหาโรงหนังเจอจนได้ (จากความช่วยเหลือของคนที่ปั๊มน้ำมัน) มีเรื่อง Chapter 27 ฉายอยู่ อีกทั้งฉันมาทันดูด้วยโดยไม่พลาดซักช็อต มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับจอห์น เลนนอน และหลังจากดูหนังสักสองสามเรื่องที่ซันแดนซ์คุณจะเรียนรู้ระเบียบพิธีอย่างรวดเร็ว พอหนังจบ เครดิตขึ้น คนดูยืนตบมือกัน ฉันไม่อยากจะวิจารณ์เรื่อง Chapter 27 นะ แต่ว่าพอหนังจบแล้วมีคนยืนปรบมือกันไม่กี่คน แล้วฉันก็ไม่ใช่หนึ่งในนั้นด้วย ไม่ได้นะ เรื่องนี้จะเป็นเรื่องสุดท้ายของงานที่ฉันดูไม่ได้นะ

วันที่ 24 มกราคม ตอนเช้า 10โมงครึ่ง

เป็นวันที่วุ่นวายของ MTV ที่งานเทศกาล ตอนงานเลิกเราควรจะได้สัมภาณ์จัสติน ทิมเบอร์เลค, คริสติน่า ริชชี่ และจาเรด ลีโต แต่ว่างานที่น่าสนุกแบบนี้ฉันอดทำ เพราะเวลาที่สัมภาษณ์นั้นฉันต้องบินกลับนิวยอร์ก แต่ถึงกระนั้นฉันก็กลับโรงแรมและได้คุยกับลุค เบสสัน ซึ่งหวังว่าจะได้รู้เรื่อง transporter ภาคต่อ

11 โมง 40

ยังคงนั่งรอลุคอยู่ ความฝันของฉันที่จะได้ดูหนังอีกสักเรื่อง ตอนเที่ยงสิบห้าซึ่งเป็นหนังสารคดีเรื่อง Zoo
หนังสารคดีเป็นตัวเองของเทศกาลนี้เลย ตอนคืนวันเปิดตัวก็มีเรื่อง My Kid Could Paint That (เกี่ยวกับเด็กฉลาด) แล้วก็มี Whiye Light/Black Rain ซึ่งเป็นเรื่องผลกระทบจากการทิ้งบอม์ที่ฮิโรชิมา และนางาซากิสมัยสงครามโลก
และในขณะที่ฉันกำลังนั่งหง่าว ฉันก็เลยไปสัมภาษณ์นายแบบชาวเดนมาร์กที่เล่นในเรื่อง Angel-A ที่ชื่อ Rie Rasmussen ซึ่งฉันขอไม่พูดถึงแล้วกัน

เที่ยงเจ็ดนาที

กลายเป็นว่า Rie รู้เรื่องหนังมากกว่าใครซะอีก เลยคุยกันยาว ตอนหลังผู้กำกับเรื่องนี้ เบสสัน ก็มา แล้วฉันก็ขุดคุ้ยเรื่องนู้นเรื่องนี้มาคุยต่อไปอีกพักนึง

เที่ยงยี่สิบ

พอเหอะสำหรับหนังเรื่องสุดท้าย แต่ยังมีเวลาอีกนิดไปเดินที่ถนนเมน

บ่ายสิบห้า

บังเอิญไปเจอกับอดัม ริฟกิน ผู้กำกับที่ฉันเพิ่งเจอเมื่อวันก่อน ก็เลยยิ้มทักทายกัน

บ่ายโมงยี่สิบสอง

กลังจากนั้นแป๊ปนึง ฉันเดินผ่านเบรทท์ มอร์เกน ผู้กำกับเรื่อง Chicago10 ซึ่งฉันสัมภาษณ์เขาไปเมื่อวันแรกที่มาถึง เขากำลังเดินเล่นอยู่กับครอบครัว ช่วงเวลาชั่วโมงสุดท้ายของฉันที่นี่นั้นเจอคนที่หน้าตาคุ้นๆ เต็มไปหมด ฉันจะได้เจอแซม ร็อคเวล ไหมนะ ดาราโปรดของฉันเลย

บ่ายโมงสี่สิบเจ็ด

ได้รับโทรศัพท์จากแลร์รี่ แครอล ของ MTV News โทรมาบอกว่าเขาจะอยู่ที่งานจนจบ และเขาก็เพิ่งสัมภาษณ์จัสติน ทิมเบอร์เลค และคริสติน่า ริชชี่เกี่ยวกับหนังใหม่เสร็จเมื่อกี๊ เรื่อง Black Snake Moan

บ่ายสองเจ็ดนาที

กำลังจะขึ้นรถไปสนามบินอยู่แล้วก็เจอจีน่า มาโลนที่ถนนเมน
แล้วร็อคเวลอยู่ที่ไหน

สี่โมงสามสิบห้า

มาถึงสนามบินซอล์ทเลค บ๊าย บาย ยูทาห์ และซันแดนซ์ที่ยุ่งเหยิง ห้องนั่งรอเครื่องบินที่มีคนหน้าคุ้นๆ เต็มไปหมด ทั้งนักข่าว ทั้งผู้ประกาศ ต่างก็นั่งรอเพื่ออยากกลับบ้านกันทั้งนั้น


ห้าโมงสิบเอ็ด

ฉันจะได้นั่งข้างใครหนอ อ่อ ฟิชเชอร์ สตีเฟ่น โหกับเรื่อง Short Circuit นั่นก็นานแล้วนะ ฉันไม่พูดอะไรดีกว่า

สิบเอ็ดโมงสิบแปดนาที (เวลาที่นิวยอร์ก)

ตรงทางออกเครื่องบิน ฟิชเชอร์ร้องเพลง Ain't No Stoping Us Now พึมพำอยู่คนเดียว ฉันพยายามจะทำตัวสบายๆ กับประสบการณ์ครั้งแรกในงานเทศกาลซันแดนซ์อยู่ 7 วัน 7 เรื่อง งานสัมภาณ์ 29 คน ได้รับลมหายใจกลิ่นมินท์จากพอล รัดด์คนเดียว และนั่นก็เจอดาราอีกคน เคอรี่ รัสเซลกำลังคว้ากระเป๋าจากสายพาน แล้วก็เดินจากไป งานซันแดนซ์2007สำหรับเธอจบลงแล้ว ฉันก็เหมือนกัน

-- Josh Horowitz (MTV.com)

งืมๆ กระผมชอบ ลินด์นะ ในดาราวัยรุ่นทั้งหมดนะ ไม่แสบเท่านิโคล ริชชี่ -*-